virginianus mesembrinus – południowy Meksyk do zachodniej Panamy B. virginianus nigrescens – Kolumbia do północno-zachodniego Peru B. virginianus nacurutu – wschodnia Kolumbia przez region Gujana po północną i wschodnią Brazylię, Argentynę, Boliwię i środkowe Peru B. virginianus deserti – północno-wschodnia Brazylia (północno-środkowa Bahia). Za podgatunek B. virginianus był dawniej uznawany także puchacz magellański (Bubo magellanicus), występujący od środkowego Peru do Ziemi Ognistej, obecnie traktowany jako odrębny gatunek.
Charakterystyka 240px|mały|lewo|Puchacz wirginijski w locie Wygląd zewnętrzny Największa sowa na kontynentach amerykańskich. Upierzenie w zależności od podgatunku występuje w różnych kolorach, od brązowego do jasnoszarego z licznymi ciemnymi plamami i kreskami. Głowa o dużych oczach, czarno obrzeżonych bokach twarzy i dwóch uszach z piór. Rozmiary długość ciała samca 51 cm, samicy 60 cm;