Po wojnie kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, by wkrótce przenieść się na prawo kanoniczne na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1949 uzyskał magisterium (praca Alienacja majątku kościelnego w prawie kanonicznym). W 1986, na podstawie rozprawy Sakrament pokuty w ustawodawstwie synodalnym biskupa Krzysztofa Andrzeja Jana Szembeka na tle innych synodów polskich, obronił doktorat na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej.
W latach 1948–1954 był profesorem teologii moralnej i prawa kanonicznego w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Pracował także jako nauczyciel kontraktowy w Państwowej Szkole Ogólnokształcącej w Sulejówku (1949-1952). Od 1954 pracował w Gdańsku, gdzie był duszpasterzem, rektorem Ośrodka Wyższej Wiedzy Religijnej oraz notariuszem miejscowej Kurii Biskupiej. W latach 1963–1966 pełnił funkcję rektora domu pallotyńskiego w Chełmnie. Był również sekretarzem Prymasowskiego Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie (1974-1976) oraz notariuszem warszawskiego Sądu Metropolitalnego. Od 1966 przez 30 lat pełnił posługę kapelana w szeregu żeńskich zgromadzeń zakonnych (Bardo Śląskie, Ratowo, Bobolice, Izabelin, Suchary, Częstochowa, Derdy).