mały|Ćajtanja udzielający nauk (1922) Ćajtanjaćaritamryta (trl. Ćaitanyacaritāmṛta, ang. Chaitanya Charitamrita) – obszerna hagiografia, opisująca życie i nauki Ćajtanji Mahaprabhu (1486–1533), twórcy gaudija wisznuizmu. Została napisana przez Krysznadasę Kawiradźę (ur. 1496), głównie w języku bengali, jednak zawiera wiele poematów w sanskrycie. Największą część dzieła zajmują zapisy filozoficznych rozważań Ćajtanji, dotyczące procesu bhaktijogi oraz intonowania Maha Mantry i świętych imion Boga. Przez wyznawców gaudija wisznuizmu (w tym wyznawców ruchu „Hare Kryszna”) jest uznawana za jedną ze „świętych ksiąg”. Jest to kompendium wiedzy religijnej nt. teologii i form kultu.
Treść Dzieli się na 3 części: „Adi-lila”, „Madhja-lila” i „Antja-lila”, opisujących epoki w życiu Ćajtanji:
1. Adi-lila Przedstawia teologiczne uzasadnienie boskości Ćajtanji jako połączonego awatary Kryszny i Radhy. Opisuje genealogię Ćaitanji, jego przyjaciół z dzieciństwa i ich religijne następstwo w linii „czystych wielbicieli Kryszny”. Kończy się krótkim opisem przyjęcia przez Ćajtanję sanjasy.