Utonięcie w wodzie słodkiej różni się swym patomechanizmem od utonięcia w wodzie morskiej (słonej). W przypadku bowiem wody słodkiej (jako hipotonicznej w stosunku do krwi) ulega ona łatwemu wchłonięciu z pęcherzyków płucnych do naczyń krwionośnych, wskutek czego dochodzi do rozwodnienia krwi połączonego z hiperwolemią i hemolizą. Woda słona zaś (hipertoniczna w stosunku do krwi) znajdując się w pęcherzykach płucnych, powoduje przenikanie do światła tych pęcherzyków wody i białka z naczyń krwionośnych, co prowadzi do zagęszczenia krwi i hipowolemii. Tym samym w przypadku utonięcia w wodzie słodkiej w płucach tejże wody jest bardzo mało, a w związku ze stanem krwi: rozrzedzenie, hiperwolemia, hemoliza, hiperkalemia i hiponatremia dochodzi do migotania komór i ostrej niewydolności krążenia. W przypadku zaś wody słonej (morskiej) płuca są nią zalane, a stan krwi: hipowolemia, hipernatremia, zagęszczenie krwi powoduje, że dochodzi do wstrząsu z zatrzymaniem czynności serca.