Kolejne zabójstwa, akty rozboju i podpalenia, pociągały za sobą akcje odwetowe żydowskich organizacji paramilitarnych Hagana, Irgun i Lechi. Liczba ofiar po obu stronach konfliktu zaczęła gwałtownie rosnąć. Przebieg wojny domowej w Palestynie skłonił przywódców sąsiednich państw arabskich do podjęcia decyzji o przeprowadzeniu interwencji zbrojnej w Palestynie. Brytyjski Mandat Palestyny miał wygasnąć 15 maja. Aby wyprzedzić ten termin, żydowscy przywódcy z Dawidem Ben Gurionem na czele ogłosili 14 maja 1948 Deklarację Niepodległości Izraela (w dniu 15 maja przypadał szabat). W ciągu kilku godzin od proklamacji niepodległości rozpoczęła się arabska interwencja zbrojna w Palestynie, która rozpoczęła I wojnę izraelsko-arabską. W arabskiej interwencji wzięli udział niemal wszyscy ówcześni członkowie Ligi Arabskiej.
Historia Przed końcem upływu mandatu w Palestynie, brytyjskie władze podjęły próbę rozwiązania narastającego konfliktu żydowsko-arabskiego. W tym celu na prośbę Wielkiej Brytanii zwołano I i II Sesję Specjalną Zgromadzenia Ogólnego ONZ. W dniu 14 maja 1948 przyjęta została Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 186 powołująca Mediatora ONZ w Palestynie.