Helictidinae – monotypowa podrodzina drapieżnych ssaków z rodziny łasicowatych (Mustelidae).
Rozmieszczenie geograficzne Podrodzina obejmuje gatunki występujące w Azji.
Morfologia Długość ciała 30–40 cm, ogona 10–21 cm; masa ciała 0,8–3 kg.
Systematyka Rodzaj Melogale zdefiniował w 1831 roku francuski zoolog Isidore Geoffroy Saint-Hilaire w rozdziale dotyczącym ssaków w publikacji pod redakcją Bélengera zatytułowanej Podróże do Indii Wschodnich, przez północną Europę, prowincje Kaukazu, Gruzję, Armenię i Persję, a następnie szczegółowe informacje topograficzne, statystyczne i inne dotyczące Pegu, wysp Jawa, Mauritius i Bourbon, Przylądka Dobrej Nadziei i Świętej Heleny w latach 1825, 1826, 1827, 1828. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) ryjonos birmański (M. personata).
Etymologia Melogale: ‘borsuk’; galeē lub γαλη galē ‘łasica’. Helictis (Helictes): gr. ελη helē, ειλη heilē ‘ciepło słoneczne’; ικτις iktis, ικτιδις iktidis ‘łasica’ (być może również ελος helos ‘bagno’; ικτις iktis, ικτιδις iktidis ‘łasica’). Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Helictis moschata . Rhinogale: gr. ῥις rhis, ῥινος rhinos „nos”; γαλεη galeē lub γαλη galē „łasica”. Nesictis: gr. νησος nēsos ‘wyspa’ (tj. Borneo);