Nie udało się również przyjąć jednolitej koncepcji utrzymania pokoju, gdyż podpisanego przez jedenaście państw planu arbitrażu obowiązkowego żadne z nich nie ratyfikowało, tu także przeważyły obawy, że arbitraż międzynarodowy przerodzić się może w instrument jednostronnie wykorzystywany przez USAKrzysztof Michałek, Na drodze ku potędze, Warszawa 1991, s.156.. Po stronie kwestii spornych pojawiła się również sprawa praw cudzoziemców i możliwości interwencji w ich obronie. Większość delegacji latynoamerykańskichPoza przedstawicielami Haiti stała na stanowisku, że należy respektować doktrynę Calvo, natomiast reprezentant USA – William Henry Trescot – prezentował zdanie odmienne. Nie uchwalono również zakazu prawa do konkwistyZdobyczy terytorialnych, gdyż inicjatywa ta spotkała się z negatywnym nastawieniem Stanów Zjednoczonych i Chile. Pomimo tak licznych kwestii spornych Konferencja została ostatecznie uznana za sukces, gdyż przede wszystkim po raz pierwszy w historii udało się zorganizować tego rodzaju spotkanie. Ponadto powołano Międzynarodową Unię Republik Amerykańskich w celu szybkiego gromadzenia i upowszechniania informacji dotyczących handlu. Organizację reprezentować miało kierowane przez Williama E.