W czasie I wojny światowej powrócił do rządu. Zajmował się przede wszystkim sprawami socjalnymi, społecznymi i ekonomicznymi następstwami wojny. Od 1920 do 1923 był przewodniczącym francuskiego Senatu. Potem zrezygnował z pełnienia funkcji publicznych z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Zmarł w 1925 w wieku 74 lat.
Za swoją działalność w Lidze Narodów otrzymał w 1920 Pokojową Nagrodę Nobla.
Napisał m.in. Solidarité (wyd. 1897); Diplomatie du droit (wyd. 1909); Essai d’une philosophie de la solidarité (wyd. 1902); L’oeuvre de la société des nations (wyd. 1923).
Solidaryzm Bourgeois jest właściwym twórcą francuskiego solidaryzmu, który był nazywany "oficjalną ideologią" III Republiki. Źródła solidaryzmu były starsze i sięgały rewolucyjnej idei braterstwa, a także socjologicznych prac Emila Durkheima. To Bourgeois nadał jednak tym ideom pełen kształt i znaczenie. W pracy Solidarité (1896), która tezy na temat roli solidarności jako więzi społecznej przekształcała w doktrynę społeczno-polityczną, mającą być odrębną zarówno od liberalizmu, jak i socjalizmu. Idee solidarystyczne miały być realizowane poprzez prawo i instytucje. Bourgeois wskazywał trzy podstawowe kierunki zmian prawnych: zabezpieczenie obywateli przed nieszczęśliwymi wypadkami, zagwarantowanie minimum egzystencji, oraz darmowa edukacja.