Witold Abramowicz (ur. 28 sierpnia 1874 w Kałudze, zm. 1940 lub 1941 w ZSRR) – polski polityk z Wileńszczyzny, działacz niepodległościowy, krajowiec – zwolennik federacyjnych koncepcji ukształtowania RP, poseł na Sejm Litwy Środkowej oraz na Sejm Ustawodawczy II RP, senator II i III kadencji w II RP, wolnomularzLudwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 232..
Życiorys Urodził się w Kałudze, w sędziowskiej rodzinie Jana i Marii z Mroczkowskich. Ukończył gimnazjum filologiczne w Moskwie, studiował matematykę na uczelniach w Petersburgu i Moskwie oraz prawo w Warszawie i Charkowie, które ukończył w 1898. Po studiach pracował jako radca prawny w rosyjskim kolejnictwie (m.in. w Wilnie i Charkowie). Od 16 listopada 1899 był mężem Wandy Budny.
Od 1901 zaangażowany w działalność polityczną – członek PPS. Od 1906 w PPS Frakcji Rewolucyjnej. W czasie I wojny światowej działał w Straży Obywatelskiej w Wilnie i był komendantem milicji miejskiej.