Fenig szwedzki (szw. penning) – srebrna moneta bita od XI wieku do roku 1548, używana do końca XVIII wieku.
Historia Mennictwo w Szwecji, tak jak i w całej Skandynawii, zaczęło się znacznie później niż w innych krajach europejskich. Za główną przyczynę tego stanu rzeczy uważa się, oprócz opóźnienia cywilizacyjnego, łupieskie wyprawy wikingów, które zaopatrywały Skandynawię w liczne monety. Do dziś archeolodzy znajdują przeróżne monety z IX-XI wieku, nie tylko europejskie (w tym polskie), ale i arabskie. Najwięcej było angielskich pensów, które do czasu bicia własnej monety były podstawową monetą obiegową w całej Skandynawii. Pierwsze szwedzkie monety, fenigi, wybito na początku XI wieku za panowania króla Olafa Skötkonunga. Ważyły one średnio 2.07 gramów.
Z biegiem czasu zawartość srebra w fenigu malała. Główną przyczyną było psucie monety przez królów Szwecji, którzy tym sposobem ratowali swoje finanse. Przykładem może być panujący w latach 1021 (lub 1022) – 1051 Anund Jakob, który obniżył wagę feniga do 1.2 grama. Po śmierci Anunda Jakoba przez okres 100 lat nie bito w Szwecji żadnych monet.