Batalion św. Patryka (hiszp. El Batallón de San Patricio, ang. Saint Patrick's Battalion) – oddział armii meksykańskiej walczący przeciwko armii USA podczas wojny amerykańsko-meksykańskiej w latach 1846–1848. Większość żołnierzy była amerykańskimi dezerterami, głównie pochodzenia irlandzkiego, stąd często jednostkę nazywano batalionem irlandzkim.
Geneza Batalionu świętego Patryka W latach czterdziestych XIX wieku w Stanach Zjednoczonych nasiliły się nastroje nienawiści wobec katolików. Powszechnej dyskryminacji towarzyszyły „antypapistowskie” pogromy i tumulty. Dochodziło do gwałtownych wystąpień, jak w Filadelfii, gdzie w maju 1845 tłum protestantów ruszył na katolicką dzielnicę, zamieszkaną głównie przez irlandzkich imigrantów; w ciągu jednej nocy spalono wtedy trzy kościoły, dwa klasztory oraz dwieście domów. Terenem prześladowań religijnych stały się również amerykańskie siły zbrojne. W wielu oddziałach protestanccy oficerowie z upodobaniem szykanowali i dręczyli żołnierzy-katolików.