Rok 1966 stał się dla niego także momentem pewnego przełomu muzycznego; młody, śpiewający poeta Mauro Lusini umożliwił mu wysłuchanie własnego protest-songu, skierowanego przeciwko wojnie w Wietnamie, zatytułowanego „C’era un ragazzo che come me amava i Beatles e i Rolling Stones”. Gianni Morandi postanowił utwór nagrać, wbrew niechęci swego producenta, i zaprezentować go, w parze z Lusinim, na Festiwalu delle Rose. Przyjęcie publiczności było chłodne, a utwór ponadto nie był promowany w telewizji z powodu ostrej cenzury, która zabraniała jakiejkolwiek choćby polemicznej wzmianki na temat polityki zagranicznej „zaprzyjaźnionego” kraju.

W tym samym roku ukazał się trzeci album artysty, Gianni tre, na którym znalazły się jego dotychczasowe największe przeboje: „Mi vedrai tornare”, „Non son degno di te”, „Se non avessi più te” i „La fisarmonica”, wszystkie (oprócz drugiej) autorstwa tria Luis Enriquez Bacalov, Franco Migliacci i Bruno Zambrini. Album uzupełniło także kilka kompozycji obcych autorów, w tym „(There’s) Always Something There to Remind Me”