Historia Liczne eponimiczne nazwy odmian MEN2B honorują lekarzy, którzy przedstawili pierwsze opisy chorób; jednakowoż, eponimy te są rzadko używane. August Wagenmann opisał nerwiaki języka w 1922 roku, a rok po nim podobnej obserwacji dokonał Curt Froboese. Oba odkrycia przypomnieli Morrison i Nevin w 1996 roku. Inna nazwa MEN2B, zespół Williamsa-Pollocka, przypomina pracę z 1966 roku. W końcu, trzeci eponim upamiętnia genetyka Roberta Jamesa Gorlina i Roberta A. Vickersa, współautorów pracy z 1968 roku. Z kolei związek guza chromochłonnego z rakiem tarczycy zauważył Sipple w 1961 roku, stąd spotykane jest określenie zespołu Sipple’a na MEN2A.
Przypadek Abrahama Lincolna W listopadzie 2007 roku amerykański kardiolog John G. Sotos wysunął hipotezę, że Abraham Lincoln chorował na MEN2B. Argumenty przemawiające za tym rozpoznaniem to marfanoidalna budowa ciała 16. prezydenta USA (hipoteza o zespole Marfana u Lincolna została wysunięta wcześniej), wydatna dolna warga, słabe napięcie mięśniowe i wycieńczenie fizyczne pod koniec życia, mogące świadczyć o chorobie