SC-7 – aliancki konwój morski podczas II wojny światowej, płynący z Sydney (Nowa Szkocja) do Liverpoolu i innych brytyjskich portów. Konwój 35 statków handlowych wypłynął 5 października 1940 roku, na trasie został zaatakowany przez niemieckie „wilcze stado” U-Bootów. Na skutek ataków zatopiono 20 statków handlowych. Taktyka „wilczych stad” okazała się bardzo skuteczna, natomiast eskorta konwoju była nieprzygotowana do zwalczania U-Bootów.
Statki konwoju Powolny konwój SC-7 opuścił Sydney w Nowej Szkocji 5 października 1940 r. zmierzając do Liverpoolu i innych brytyjskich portów. Konwój płynął z prędkością około 8 węzłów, ale niektóre statki nie osiągały nawet takiej prędkości. Konwój złożony był z małych, starych statków przewożących towary masowe. Większość ładunku została wyprodukowana na wschodnim wybrzeżu Kanady. Przewożono między innymi: stojaki kopalniane z zachodniego Nowego Brunszwiku do brytyjskich kopalni węgla, drzewo, zboże z Wielkich Jezior, stal z fabryk Sydney oraz rudę żelaza z Nowej Fundlandii przeznaczoną do hut w Walii. Największym statkiem konwoju był tankowiec SS „Languedoc” (9512 BRT) należący do brytyjskiej Admiralicji, który przewoził paliwo dla Royal Navy.