W południowej Polsce po roku 850 nieznany z imienia książę pogański, silny bardzo, siedzący w Wiślech miał przyjąć chrześcijaństwo. W żywocie św. Metodego znajduje się wzmianka, że książę Wiślan po zajęciu jego kraju przez Świętopełka wielkomorawskiego, przyjął z rąk św. Metodego przed rokiem 885 chrzest w rycie bizantyjskim. Wtedy też powstać miało pierwsze krakowskie biskupstwo chrześcijańskie obrządku bizantyjskiego, wymienieni są dwaj biskupi krakowscy tego obrządku z X wieku o greckich imionach Prohor i Prokulf.
Do początku XI wieku ta część Polski należała do biskupstwa misyjnego podległego kościelnej jurysdykcji biskupa Pragi.
Pierwszymi biskupami w państwie Mieszka I i Bolesława byli biskupi niemieccy Jordan i Unger. Ustalone podczas zjazdu w Gnieźnie arcybiskupstwo podlegało początkowo arcybiskupowi magdeburskiemu i objęło prowincję kościelną z biskupami sufraganami w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu obsadzonego przez biskupa Reinberna. Po śmierci biskupa Ungera metropolia stopniowo powiększała się o biskupstwo płockie, włocławskie, chełmińskie, utraciła natomiast wpływy w biskupstwie lubuskim. Organizacja kościelna na Pomorzu nie utrzymała się długo, dopiero zwycięstwa Krzywoustego zmusiły księcia Warcisława do przyjęcia chrześcijaństwa.