Cały budynek jest zdobiony płaskimi pilastrami międzyokiennymi i barokowymi obramieniami okien. Dachy mansardowe, pokrycie ceramiczne, zdobione licznymi nadbudówkami poddaszowymi i lukarnami. Środkową część pałacu zajmuje ciąg paradny, złożony z westybulu i klatki schodowej oraz sali balowej. Układ pomieszczeń korytarzowy i amfiladowy, część wnętrz zachowała późnobarokowy wystrój. Od frontu pałac poprzedza dziedziniec honorowy, do którego prowadzi szeroki podjazd. Po przeciwnej stronie rozciąga się park krajobrazowo-naturalistyczny z elementami architektury ogrodowej, pawilonem z kolumnadą i rzeźbami figuralnymi z piaskowca.
Historia W miejscu pałacu już w I połowie XIV wieku znajdował się zamek otoczony fosą, pełniący funkcję strażnicy granicznej. W latach 1715–1725, z inicjatywy hrabiego Johanna Heinricha d’Hautois de Bronne auf Seppau z Lotaryngii, żonatego z Jacobiną Charlottą von Frankenberg-Ludwigsdorf, wzniesiono tu pałac w stylu barokowym, według projektu znakomitego architekta śląskiego Johanna Blasiusa Peintnera. Hrabia d’Hautois de Bronne, nie mając potomstwa w linii prostej, przekazał pałac wraz z dobrami bratankowi, hrabiemu Clairon d'Haussonville. W rękach tego rodu pałac znajdował się do 1833 roku.