Terytorium Wileńszczyzny, pomimo formalnej cesji na rzecz Litwy, było zajmowane w sierpniu 1920 przez Armię Czerwoną. Było poddane silnej sowieckiej propagandzie, proniepodległościowe organizacje litewskie szykanowano, rozbudowywano komunistyczną siatkę wywiadowczo-rewolucyjnę na terytoriach litewskich. Podczas Bitwy Warszawskiej w sierpniu 1920, gdy komuniści byli pewni zwycięstwa, komunistyczni działacze litewscy byli gotowi do przeprowadzenia „rewolucji” – Vincas Mickevičius-Kapsukas, były działacz Litewsko-Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Rad 19 sierpnia telegrafował do Lenina prosząc o zgodę na „wyzwolenie” litewskiej stolicy, Kowna. Jak pisze Łossowski – rząd litewski uważał cały czas, że Polska jest „najgorszym przeciwnikiem powstającej niepodległej Litwy”, choć „jest rzeczą bardziej niż oczywistą, że zwycięstwo polskie pod Warszawą uratowało Litwę od utraty niepodległości”.