Przebieg rewolucji Pierwsze powstanie zakończyło się klęską rebeliantów, a dowodzący nim Vincent Ogé i Jean-Baptiste Chavannes zostali straceni. W ciągu kolejnych trzech lat wystąpienia zbrojne następowały z różnym nasileniem, ale nie odnosiły większych skutków. W 1793 na wyspę przybył Léger Felicité SonthonaxJako przedstawiciel władz metropolii ogłaszając przy tym zniesienie niewolnictwa. Tymczasem doszło do inwazji wojsk angielskich i hiszpańskich, których zadaniem było m.in. tłumienie tendencji abolicyjnych i republikańskich. Bezpośrednią przyczyną interwencji było zaś ścięcie króla Ludwika XVI przez rewolucjonistów we Francji. W tym okresie sukcesy zaczęły odnosić grupy powstańców dowodzonych przez François Toussaint L’Ouverture’a, jednak jego władza nie została uznana przez Napoleona. W 1795 interwencje zakończyli Hiszpanie, a w 1798 Brytyjczycy. W 1802 na wyspę przybył korpus ekspedycyjny pod dowództwem Charles'a-Victora-Emanuela Leclerca, który pokonał główne siły rebeliantów oraz aresztował ich przywódcę, jednak nie udało mu się całkowicie spacyfikować powstania. Walki nasiliły się w 1803, gdy na czele sił mulacko-murzyńskich stał Jean-Jacques Dessalines. Wojska francuskie zostały wówczas wzmocnione przez część żołnierzy polskich z Legionów Dąbrowskiego, jednak ponosiły coraz większe klęski, m.in.