Papieska elekcja 24 maja 1086 – zakończyła się wyborem Wiktora III na następcę Grzegorza VII po rocznej sediswakancji.

Śmierć Grzegorza VII Papież Grzegorz VII zmarł 25 maja 1085 roku na wygnaniu w Salerno. Przed śmiercią papież wskazał nazwiska trzech duchownych spośród których zalecał wybór swojego następcy. Byli to: kardynał biskup Ostii Odon de Lagery, biskup Lukki Anzelm, arcybiskup Lyonu Hugon.

Rzym był w tym czasie pod kontrolą antypapieża Klemensa III, popieranego przez cesarza Henryka IV, toteż minął prawie rok zanim przystąpiono do elekcji następcy Grzegorza VII.

Kardynałowie elektorzy Dekret In Nomine Domini z 1059 roku przyznawał prawa elektorskie wyłącznie kardynałom biskupom siedmiu diecezji suburbikarnych. Dekret ten niemal od początku budził wątpliwości interpretacyjne i był kontestowany przez kardynałów prezbiterów, którzy domagali się dopuszczenia do udziału w wyborach. Antagonizm między kardynałami prezbiterami a kardynałami biskupami potęgował fakt, że Grzegorz VII wyraźnie faworyzował tych drugich. Kiedy w 1084 roku antypapież Klemens III zainstalował się w Rzymie wypędzając Grzegorza VII dołączyło do niego 7 z 18Lub 8 z 19, jeśli liczyć kardynała Hugo Candido z S.