Meksyk i Plan Brady’ego Meksyk we wrześniu 1989 r. jako pierwszy zaczerpnął pomocy w ramach programu Brady’ego. Ramy programu tworzył rząd meksykański i konsorcjum 300 banków komercyjnych, przy założeniu, że udział banków w przedsięwzięciu jest obowiązkowy. Miało to uniemożliwić bankom nieuczestniczącym w programie czerpania korzyści z tytułu nieponoszenia obciążenia. Podczas miesięcznych negocjacji osiągnięto m.in. spadek inflacji ze 159% w 1987 r. do 20%, zmniejszenie połowy deficytu budżetowego, czy reformacje systemu podatkowego.
Zalety i wady programu Program zapobiegł destabilizacji światowego systemu kredytowego. Gdyby nie podjęto działań w kierunku umorzenia części długów, niektórzy dłużnicy ogłosiliby niewypłacalność, a to mogłoby się przyczynić do kolejnego kryzysu gospodarczego. Obligacje, które powstały zaczęły być przedmiotem obrotu giełdowego i pewnym piętnem spoczywającym na dłużnikach. Posiadanie bowiem obligacji Brady’ego świadczyło o posiadaniu długu, obniżając wiarygodność na rynku międzynarodowym i mobilizowało dłużnika do jego szybszego spłacenia.