Perspektywa zdolności, Teoria zdolności (ang. capabilities approach) – stanowisko etyczne, polityczne i ekonomiczne sformułowane przez Amartya Sena w latach 80. XX w. w dyskusjach nad teoriami sprawiedliwości i sposobem mierzenia poziomu rozwoju społeczeństw. U jego podstaw leży założenie, że ludzie posiadają pewne podstawowe zdolności (potencjalne stany, które jednostka może osiągnąć), które w sprzyjających warunkach mogą być realizowane (przekształcone w funkcjonowania), pozwalając im osiągnąć dobrostan (pożądaną jakość życia).
Tłumaczenie nazwy W języku polskim nie ma ustalonego tłumaczenia capabilities/capability approach. Wielu autorów używa terminu angielskiego. Jako tłumaczenie proponowano: perspektywa zdolności czy teoria zdolności, podejście zdolnościowe, teoria potencjalności, teoria sprawiedliwości Sena.
Źródła i kontekst powstania Twórca teorii, Amartya Sen, zaczął ją formułować w serii artykułów w latach 70. XX w. jako odpowiedź na niedostatki etycznych i ekonomicznych koncepcji zajmujących się problemem dystrybucji dóbr. Zarówno utylitaryzmu, jak i teorii sprawiedliwości Rawlsa) kładą nacisk na mierzenie ilości dóbr i ich użyteczność, co jednak zdaniem Sena nie powinno być jedynym wskaźnikiem dobrostanu jednostki lub wspólnoty.