Traktat londyński z 1936, znany też jako drugi londyński traktat morski – porozumienie regulujące zbrojenia morskie i ograniczające budowę okrętów, zawarte 25 marca 1936 roku pomiędzy Wielką Brytanią, USA i Francją. Oficjalnie nosił tytuł: Traktat w sprawie ograniczenia uzbrojenia morskiego (ang. Treaty for the Limitation of Naval Armament).
thumb|Brytyjski pancernik HMS „Prince of Wales” typu King George V, na którego możliwości bojowe i odporność wpłynęły ograniczenia traktatowe. thumb|Amerykański „traktatowy” pancernik USS „Washington”, uzbrojony w działa 406 mm, lecz niewystarczająco opancerzony. Drugi traktat londyński był kolejnym morskim traktatem rozbrojeniowym po traktacie waszyngtońskim z 1922 i traktacie londyńskim z 1930, które zakazywały m.in. budowy nowych okrętów liniowych i ograniczały wielkość flot do końca 1936 roku. W związku z bliskim upływem tego terminu, 9 grudnia 1935 zwołano w Londynie konferencję rozbrojeniową, mającą ustalić nowy traktat. Jednakże, spośród sygnatariuszy poprzedniego traktatu, 15 stycznia 1936 z prac konferencji wycofała się Japonia, nie godząca się na dalsze ograniczenia wielkości jej floty w stosunku do amerykańskiej i brytyjskiej (wcześniej przedstawiła zupełnie nierealistyczną propozycję redukcji flot amerykańskiej i brytyjskiej do poziomu jej własnej)T.