Do frakcji “starych” należało natomiast 24 kardynałów (22 obecnych w Rzymie), w tym; aż 11 nominatów Paschalisa II (Pietro z Porto, Bonifacy z S. Marco, Gregorio de Ceccano, Pietro Pisano, Crescenzio di Anagni, Desiderio z S. Prassede, Pietro Pierleoni, Sasso de Anagni, Gregorio z S. Eustachio oraz nieobecni Amico z S. Vincenzo i Oderisio z S. Agata), 8 nominatów Kaliksta II (Sigizo z S. Sisto, Piotr z S. Marcello, Comes z S. Sabina, Mateusz z S. Pietro in Vincoli, Gionata z Ss. Cosma e Damiano, Angelo z S. Maria in Domnica, Giovanni Dauferio oraz Gilles z Tusculum) 5 z nominacji Honoriusza II (Lectifredo z S. Vitale, Grzegorz z S. Balbina, Alderico z Ss. Giovanni e Paolo, Henryk z S. Prisca i Stefano z S. Lucia).
Na powyższy podział nakładały się walki frakcyjne w łonie rzymskiej arystokracji między rodami Pierleoni i Frangipani. Ród Frangipani był sojusznikiem kanclerza Aymerica i jego partii, natomiast Pierleoni sprzyjali “gregorianom”, których liderem był zresztą członek rodu kardynał Pietro Pierleoni.