W epoce największego rozkwitu, w okresie seleukidzkim i partyjskim, według Pliniusza Starszego Seleucja liczyła ok. 600 000 mieszkańców (liczba zapewne przesadzona), zajmując tym samym trzecie miejsce wśród metropolii świata antycznego (po Rzymie i Aleksandrii). Zorganizowana była na wzór greckiego polis z radą trzystu (bule)Tacyt podaje, że rada istniała jeszcze w I wieku n.e., a w jej skład wchodzili bogacze, szanowani obywatele oraz przedstawiciele pospólstwa (Tacyt, Roczniki VI, 42).) i epistatesem (zarządcą z ramienia władcy).

W połowie II w. p.n.e. zdobyta została przez władcę partyjskiego Mitrydatesa I i do czasu wybudowania Ktezyfonu pełniła funkcję stolicy państwa Partów. Zachowała jednak autonomię i hellenistyczny charakter.

Upadek Nasilenie wojen Rzymu z Partią w II w. n.e. położyło kres świetności miasta położonego w bezpośrednim sąsiedztwie stolicy państwa partyjskiego – Ktezyfonu. Podczas każdej wojny Seleucję niszczono i plądrowano: najpierw w 116, podczas wyprawy cesarza rzymskiego Trajana na Partię;