Paradoks Leontiefa (ang. Leontief’s paradox) – zaprzeczenie twierdzeniu Heckschera-Ohlina (znanemu także jako teoria obfitości zasobów), które postulował Wassily Leontief w latach czterdziestych XX wieku, stosując metodę przepływów międzygałęziowych w celu weryfikacji empirycznej wyżej wspomnianego twierdzenia. Leontief starał się sprawdzić, czy w strukturze handlu zagranicznego USA teoria Heckschera-Ohlina znajduje odbicie, czyli prościej rzecz ujmując, czy w eksporcie tego kraju dominują wyroby kapitałochłonne, a w imporcie pracochłonne, jako że USA to państwo o gospodarce dysponującej dobrami kapitałowymi, a nie siłą roboczą.
Leontief dysponował danymi empirycznymi tylko odnośnie do kapitało- i pracochłonności eksportu amerykańskiego, natomiast w stosunku do importu posiłkował się danymi statystycznymi.
Wyniki analizy Leontiefa wskazały na to, że eksport amerykański w 1947 roku okazał się o około 1/3 bardziej pracochłonny niż produkcja w branżach konkurujących z importem. Wydawało się, że wbrew założeniom teorii obfitości zasobów Stany Zjednoczone eksportują produkty, dla których produkcji potrzeba stosunkowo więcej zasobów pracy, a importują te, do których zużywa się relatywnie więcej czynnika produkcji, którego państwo to ma pod dostatkiem – kapitału.