30 stycznia 1921 roku został szefem Biura Ścisłej Rady Wojennej – II zastępcą szefa Sztabu Generalnego. 13 grudnia 1921 wyznaczony został na stanowisko I zastępcy szefa Sztabu Generalnego w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 34. lokatą w korpusie generałów. 4 czerwca 1924 roku mianowany został dowódcą Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu. Na tym stanowisku 1 grudnia 1924 roku awansował na generała dywizji ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 10. lokatą w korpusie generałów. 31 lipca 1926 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki zwolnił go ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu i mianował inspektorem armii z siedzibą w Warszawie. 10 sierpnia 1930 roku prezydent RP zwolnił go ze stanowiska inspektora armii i przeniósł do dyspozycji ministra spraw wojskowych z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. Z dniem 31 grudnia 1930 roku przeniesiony został, na własną prośbę, w stan spoczynku.
Zamieszkał pod Brześciem, gdzie gospodarował na zakupionym folwarku. W czasie okupacji nie brał udziału w ruchu oporu, mimo to krótko więziło go gestapo. W 1945 zgłosił się do służby w ludowym Wojsku Polskim. Nie został przyjęty ze względu na wiek. Prowadził w Krakowie warsztat ślusarski. Zmarł 8 maja 1953 roku w Krakowie.