Od 1917 r., z przerwami na pracę w cieszyńskiej krajowej szkole realnej oraz w Wydziale Oświecenia Publicznego w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach, aż do 1931 r. był dyrektorem Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego w Cieszynie. W międzyczasie w 1911 r. doktoryzował się na podstawie pracy pt. Anastasius Grüns politische Lyrik.

W Cieszynie Galicz, oprócz pracy zawodowej, podjął szeroko zakrojoną działalność społeczną. Kontynuował działalność w “Sokole”: w latach 1904–1912 był prezesem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Cieszynie, a w latach 1919–1922 prezesem X Okręgu Sokolego Dzielnicy Śląskiej. Był również członkiem Związku Śląskich Katolików oraz Macierzy Szkolnej, w której latach 1921–1922 pełnił funkcję prezesa.

Galicz był zamiłowanym turystą i krajoznawcą, dlatego niewątpliwie znalazł się w 1910 r. wśród członków założycieli Polskiego Towarzystwa Turystycznego “Beskid” w Cieszynie i wszedł w skład pierwszego zarządu tej organizacji. W tym samym 1910 r. był wnioskodawcą przystąpienia do budowy pierwszego polskiego schroniska turystycznego na Stożku (wówczas niezrealizowanego), a w 1919 r. wszedł w skład komisji budowlanej, która doprowadziła w końcu do wzniesienia tego obiektu (istniejącego do dziś).