W połowie 1910 na lotnisku zaczęły stacjonować pierwsze samoloty i oficjalnie rozpoczęło się szkolenie pilotów.
W 1912 roku zostało zreorganizowane pod kierunkiem majora Emila Uzelaca, oficera saperów, który dowodził tą formacją do zakończenia wojny w 1918. Pierwszymi oficerami lotnictwa byli piloci cywilni bez doświadczenia w lotnictwie wojskowym.
I wojna światowa Po wybuchu wojny lotnictwo austro-węgierskie składało się z dziesięciu zwykłych balonów obserwacyjnych 85 pilotów i około 35 samolotów. Chociaż na początku konfliktu żadna z armii europejskich nie była przygotowana do prowadzenia walk powietrznych, to jednak Austro-Węgry wypadały najsłabiej. Sytuacja ta wynikała z bardzo tradycjonalnego podejścia dowództwa wojskowego oraz rządu do kwestii wojennych, oraz względnie małym uprzemysłowieniem kraju.
Wyposażenie lotnicze Samoloty wykorzystywane przez lotnictwo Austro-Węgier były w większości konstrukcjami krajowymi, budowanymi na licencji maszynami niemieckimi (często z własnymi modyfikacjami), a także importowanymi z Niemiec. Głównymi typami samolotów były:
Fokker A.III Hansa-Brandenburg B.I Hansa-Brandenburg D.I Aviatik D.I Albatros D.III Phönix D.I Fokker D.VII