mały|Powiat wiłkomierski w guberni kowieńskiej Powiat lub ujezd wiłkomierski – dawny powiat w pd-wsch. części guberni kowieńskiej Imperium Rosyjskim, utworzony po rozbiorach Polski w miejsce starostwa grodowego wiłkomirskiego. W latach 1918–1940 w granicach Republiki Litewska, 1941–1944 w Komisariacie Rzeszy Wschód, a 1944–1950 w składzie Litewskiej SRR w ZSRR (1944–1950). Siedzibą powiatu był Wiłkomierz.
Wzmianka z 1893 mały|lewo|Wiłkomierz; zdj. Jan Bułhak Wilkomierski powiat, położony w płd.-wsch. części gub. kowieńskiej, między 55° 11' i 56 o 7' płn. szer. a 43 0 45' i 44 0 55' wsch. (od Ferro) dług., przedstawia nieforemny pięciokąt i graniczy na płn. z pow. nowoaleksandrowskim, na wschód z święciańskim i wileńskim, na płd. z kowieńskim, na zach. z kowieńskim i poniewieskim. Powierzchnia powiatu podług wyliczeń akademika Keppena wynosi 5143 w. kw. al. 535729 dzies., podług pułk. Strjelbickiego 5185'8 w. kw., podług zaś pomiarów wojennotopograficznych 5106 w. kw. Linia największej długości wynosi 108 w., szerokości zaś do 75 w. Powierzchnia zachodniej części powiatu przedstawia niską równinę, poprzerzynaną gdzie nie gdzie gęstemi lasami i wyniosłcmi wybrzeżami rzek. W części wschodniej przechodzi szerokie pasmo wyniosłości, od mka Kozaczyzny (pow. nowoaleksandrowskim), przecinające szosę kowieńską-dyneburską pod st.