Antoni Chomicz, ps. Stabrawa (ur. 9 czerwca 1905 w Bostonie, zm. 22 sierpnia 1944) – uczestnik wojny obronnej, żołnierz Armii Krajowej. thumb|Pomnik Antoniego Chomicza

Dzieciństwo i młodość Antoni Chomicz urodził się w Bostonie (USA) w rodzinie polskich emigrantów: Franciszka Chomicza i Teofili Korwek. W 1910 przyjechał z rodzicami do Polski. Zamieszkał we wsi Niemcowizna w okolicy Suwałk na Pojezierzu Suwalskim.

Szkołę podstawową ukończył w zaborze rosyjskim. W latach 1918–1921 kontynuował naukę w polskim gimnazjum w Suwałkach. W 1923 przeprowadził się z rodzicami na Pomorze do wsi Zakurzewo i rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Budowy Maszyn w Grudziądzu. W 1927 uzyskał tytuł technika mechanika.

Po ukończeniu szkoły średniej został powołany do wojska. W trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej skończył kurs łączności w ramach Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu i został awansowany do stopnia kaprala, oraz otrzymał tytuł podchorążego. W jednostce wojskowej odbył praktykę dowódczą. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 w korpusie oficerów rezerwy łączności. W 1934 posiadał przydział w rezerwie do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie.