Ziemia Izraela (hebr. ארץ ישראל, Erec Jisrael, także Ziemia Obiecana) – region, który według Biblii został dany Żydom przez Boga Jahwe.

Etymologia biblijna Biblijne pojęcie „Ziemia Izraela” to tłumaczenie hebrajskiego wyrażenia „Erec Jisrael”, które można znaleźć w Biblii Hebrajskiej. Nazwa „Izrael” odnosi się do narodu żydowskiego, do potomków patriarchy Jakuba, nazywanego potem IzraelemRdz 32,29. Imię „Izrael” oznacza tego, który walczył z Bogiem. Według Księgi Rodzaju Jakub mocował się z aniołem i wyszedł z tej walki zwycięsko. Z Bożego polecenia miało się odtąd nazywać Jakuba imieniem Izrael.. Potomkowie Jakuba znani byli jako Bnej Jisrael („Synowie Izraela” – termin często tłumaczony jako „Izraelici”), a ziemie, które zamieszkiwali, w żydowskiej tradycji zostały nazwane Ziemią Izraela. Obszary żydowskiego osadnictwa i panowania zmieniały się w starożytności stale, a wyznaczenie konkretnego przebiegu granic „Ziemi Izraela“ jest niemożliwe. Współczesne Państwo Izraela (מדינת ישראל, Medinat Jisrael) używa tej nazwy w odniesieniu do wszystkich terytoriów przejętych po 1948 r.