Wielu ludzi przybywało do niego by odbyć spowiedź.

Jako kaznodzieja wyróżniał się tym, że potrafił w sposób obrazowy przekazywać nauki przykuwając uwagę wiernych, zaś jego główną pracą była katechizacja dzieci, którą uważał za „fundamentalny dla chrześcijańskiego rozwoju wspólnoty parafialnej”.

Przez wiernych nazywany był misjonarzem nieustannego uśmiechu i hojnego serca, głównie dla potrzebujących.

W 1854 roku został przeniesiony z Pittsburgha do Baltimore, potem do Cumberland, a na końcu do Annapolis. Zawsze otrzymywał tytuł prefekta kleryków - redemptorystów, by kształcić nowy kleryków i troszczyć się o ich wiarę.

W roku 1860 został kandydatem na urząd biskupa Pittsburgha, jednak św. Seelos nie przyjął nominacji. Został zwolniony z tego obowiązku przez papieża Piusa IX.

W latach 1863–1866 podjął pracę wędrownego misjonarza, głoszącego Ewangelię w języku angielskim i niemieckim. Jego zasięg nauki obejmował stany: Connecticut, Illinois, Michigan, Missouri, New Jersey, New York, Ohio, Pensylvania, Rhode Island i Wisconsin.

Do 1866 roku pracował w Detroit. Od tego roku został wcielony do wspólnoty w Nowym Orleanie, gdzie pełnił funkcję proboszcza parafii pw. Matki Bożej Wniebowziętej.

Zmarł na żółtą febrę w wieku 48 lat.

Kult 9 kwietnia 2000 roku, na Placu św.