Utrata Marianów latem 1944 roku znacznie zwiększyła znaczenie Wysp Wulkanicznych dla Japończyków, którzy obawiali się, że utrata również tych wysp ułatwi amerykańskie naloty na Wyspy Macierzyste, zakłóci produkcję wojenną i poważnie zaszkodzi morale ludności cywilnej.
Ostateczne japońskie plany obrony Wysp Wulkanicznych zostały ograniczone przez kilka czynników: Marynarka wojenna straciła już niemal całą swoją siłę bojową i nie mogła zapobiec kolejnym amerykańskim lądowaniom; Straty samolotów w 1944 roku były tak poważne, że nawet jeśli produkcja wojenna nie ucierpiała jeszcze z powodu amerykańskich ataków powietrznych, to łączna siła lotnictwa japońskiego nie mogła wzrosnąć nawet do 3000 samolotów bojowych do marca lub kwietnia 1945 roku; Samoloty te nie mogły być używane z baz na Wyspach Macierzystych przeciwko Iwo Jimie, ponieważ ich zasięg nie przekraczał 900 km; Dostępne samoloty bojowe musiały zostać zgromadzone, aby bronić Tajwanu i Wysp Macierzystych; Poważnie brakowało odpowiednio wyszkolonych i doświadczonych lotników, ponieważ duża liczba pilotów i członków załóg zginęła walcząc nad Wyspami Salomona i podczas bitwy na Morzu Filipińskim w połowie 1944 roku.
W powojennym badaniu japońscy oficerowie sztabowi opisali strategię użyte w obronie Iwo Jimy następującymi słowami: