Janusz Jerzy Zabłocki (ur. 6 czerwca 1923 w Warszawie, zm. 2 maja 2003) – polski dyplomata.
Życiorys Syn Stefana Zabłockiego, inżyniera chemika, działacza politycznego związanego z Władysławem Sikorskim (w czasie wojny był wiceszefem jego gabinetu).
Janusz Zabłocki w czasie wojny służył w armii gen. Maczka, brał udział w walkach w 1944 (posiadacz szeregu odznaczeń bojowych). Po wojnie zaczął studiować w Szkocji medycynę. W 1947 powrócił z rodzicami do Polski i rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, jednocześnie studiując; uzyskał stopień magistra prawa międzynarodowego.
W 1953 zwolniony z pracy w MSZ jako „osobnik niepewny politycznie”. Pracował w różnych instytucjach, do dyplomacji mógł powrócić dopiero w 1957. Po powrocie do MSZ brał czynny udział w sfinalizowaniu sprowadzenia do Polski z Kanady skarbów wawelskich. Temu zagadnieniu poświęcił opracowanie „Sprawa polskich zbiorów wawelskich w Kanadzie” (1959). Pracował na placówkach w Indiach (zastępca ambasadora), Wietnamie (ambasador w Komisji Nadzoru i Kontroli, Sajgon), Wielkiej Brytanii (minister pełnomocny), Libanie (ambasador, 1977–1981) i Francji (stały przedstawiciel i minister pełnomocny przy UNESCO, 1986–1989).