Po upadku powstania Skanderbega (1455-1479) Wenecja zawarła 25 stycznia 1479 r. z Turcją pokój w Stambule. Na mocy tego układu Republika utraciła na rzecz Turków wszystkie posiadłości poza wybrzeżem Zatoki Kotorskiej, w szczególności Szkodrę, Lezhë i Drisht, i jedynie czasowo, jako rekompensatę za utratę Szkodry, zachowała Budvę, Bar, Ulcinj i Durrës. W 1482 r. Turcy zajęli Castelnuovo (Herceg Novi). W toku kolejnej wojny wenecko-osmańskiej (1499–1503) w 1501 r. Turcy odebrali Wenecji Durrës, jednak pokój kończący tę wojnę pozostawił w rękach Wenecji Bar i Ulcinj. Miasta te Wenecja utraciła na rzecz imperium osmańskiego w 1573 r. wraz z częścią Albanii Weneckiej leżącą na południe od Budvy. W 1687 r. Wenecja zbrojnie odzyskała Herceg Novi. Ostatecznie pod władzą Republiki Wenecji pozostało tylko wybrzeże Zatoki Kotorskiej z portami Cattaro (Kotor), Risano (Risan), Perasto (Perast), Teodo (Tivat) i Castelnuovo (Herceg Novi) oraz przylegający od południa do ujścia tej zatoki brzeg otwartego morza z portem Budua (Budva). Obszar ten pozostał w granicach Republiki Wenecji do jej upadku w 1797 r.