Włochów, używających dialektu weneckiego, mieszkających w Kotorze i Peraście.
W czasach napoleońskich dzieje polityczne Albanii Weneckiej były burzliwe. W 1797 r. zaczęła być okupowana przez wojska francuskie, po czym, z mocy pokoju w Campo Formio z 17 października tego samego roku, przekazana Austrii. Jednak już z mocy pokoju w Preszburgu z 26 grudnia 1805 r. Albania Wenecka została przyłączona do napoleońskiego Królestwa Włoch. W 1806 r. była okupowana przez Rosję, która zwróciła ją Francji na mocy pokoju w Tylży z 7 lipca 1807 r. W 1809 r. została włączona, wraz z pozostałymi byłymi weneckimi posiadłościami nad Adriatykiem i z byłą Republiką Dubrownicką, do Prowincji Iliryjskich. Po upadku Napoleona ziemie te na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego zostały przyłączone do Cesarstwa Austriackiego jako Królestwo Dalmacji, przy czym na przełomie lat 1813–1814 były krótko okupowane przez Czarnogórę, która zainstalowała w Dobrocie tymczasowy rząd, ale po nadejściu wojsk austriackich oddała ten obszar bez walki. Na mocy traktatu berlińskiego z 13 lipca 1878 r. przyłączono do austriackiej Dalmacji turecką gminę Spizza (Sutomore) – 40 km² z 1650 mieszkańcami. W 1913 r. Czarnogóra uzyskała należący dawniej do Wenecji pas wybrzeża z portami Bar i Ulcinj. Po upadku Austro-Węgier w 1918 r.