Dławigad afrykański (Mycteria ibis) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae). Zamieszkuje Afrykę Subsaharyjską i Madagaskar. Jest to biały ptak, z czarnymi lotkami i ogonem oraz różowawymi barkówkami, pokrywami skrzydłowymi i grzbietem. Samce większe od samic. Żyje samotnie lub w małych stadkach, żeruje na otwartej przestrzeni. Odżywia się zwierzętami wodnymi, które znajduje, brodząc w wodzie, podąża również za większymi zwierzętami, które wypłoszyły zdobycz. Gniazduje w dużych koloniach jedno- i wielogatunkowych złożonych maksymalnie z 50 par; samica składa średnio 3 jaja. Pisklęta opierzają się po 50–55 dniach, ale jeszcze pozostają u boku rodziców przez 1–3 tygodnie, nocując i będąc karmionymi przez nich. Nie wyróżnia się podgatunków. IUCN uznaje ten gatunek za najmniejszej troski (LC).
Systematyka Gatunek naukowo opisał wedle zasad binominalnego nazewnictwa gatunków w 1766 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 12 edycji Systema Naturae. Autor nazwał opisany przez siebie gatunek Tantalus Ibis, a jako miejsce typowe holotypu wskazał Egipt.