Po powrocie wystąpiła w programie Studio Uno obok takich artystów jak Walter Chiari, Paolo Panelli, Lelio Luttazzi i Bliźniaczki Kessler.
W 1962 roku Mina poznała aktora Corrado Paniego i nawiązała z nim romans. Ich związek spotkał się ze sprzeciwem opinii publicznej, ponieważ Pani był żonaty. 18 kwietnia 1963 roku parze urodził się syn, Massimiliano, Mina otrzymała zakaz występów w telewizji, zmieniła też wytwórnię fonograficzną, odchodząc z Italdisc do Ri-fi.
Po udanym tournée po Japonii impresario Elio Gigante przekonał Minę do powrotu do studia nagraniowego. Nagrała piosenkę „Renato” (1962 ), która cieszyła się powodzeniem. Po niej wprowadziła na listy przebojów kolejne swoje piosenki: „Città vuota” (1963), „Le tue mani” (1963), „Stringimi forte i polsi” (1963), „Un anno d’amore” (1964), „Se c’è una cosa che mi fa impazzire” (1964). Pojawiła się również na dużym ekranie w roli samej siebie w filmie Canzoni nel mondo (1963) w reżyserii Vittoria Sali, występując obok takich wykonawców jak Gilbert Bécaud, Dean Martin i Peppino di Capri. thumb|Johnny Dorelli i Mina W 1965 roku zaśpiewała z powodzeniem piosenkę „La canzone di Marinella”, przyczyniając się do zdobycia rozgłosu przez jej autora, mało wtedy znanego Fabrizio De André. 28 maja 1965 roku w wieku 23 lat zginął w wypadku drogowym jej brat Alfredo.