Karol Koziołek (ur. 1 marca 1856 w Otmęcie, zm. 8 grudnia 1938 tamże) – polski ksiądz katolicki i działacz narodowy na Śląsku Opolskim, prezes I Dzielnicy ZPwN, poseł do Sejmiku Opolskiego (1928–1932).
Życiorys Od 1868 do 1877 uczył się w opolskim gimnazjum, po czym wyjechał do Wrocławia studiować teologię i filozofię. W 1880 założył na tamtejszym uniwersytecie Towarzystwo Studentów Górnoślązaków. W 1882 podjął naukę w seminarium duchownym w Ratyzbonie, by rok później uzyskać święcenia kapłańskie.
W 1890 otrzymał probostwo w Woli niedaleko Pszczyny, a od 1897 aż do przejścia na emeryturę w 1934 zarządzał parafią w Grabinie koło Prudnika, gdzie również opiekował się polską szkołą mniejszościową. Odprawiał msze jedynie w języku polskim. Mawiał: „Nie przystoi Polakowi mówić źle po polsku, bo przecież my tu na Śląsku jesteśmy takimi samymi Polakami co nasi bracia w Polsce”.
Zabiegał o przyłączenie całego powiatu prudnickiego do obszaru plebiscytowego.
Po podziale Śląska w 1922 pozostał w jego zachodniej części, gdzie współzakładał Polsko-Katolicką Partię Ludową. Z jej list został w 1928 wybrany jednym z trzech polskich posłów do sejmiku rejencji opolskiej. Mandat pełnił do 1932.