podczas bitwy pod Gabiene, porzucili oni Eumenesa z Kardii na rzecz Antygona I Jednookiego, by piętnaście lat później podczas bitwy pod Ipsos również przejść na stronę koalicji Kassandra, Lizymacha i Seleukosa I Nikatora.
Odtąd Srebrne Tarcze pozostały tylko w państwie Seleucydów, gdzie stanowili gwardię królewską, a zarazem najbardziej elitarny oddział piechoty. Istnieje przypuszczenie, że tak nazywano tam hypaspistów, których wydzielony oddział stanowił pieszą gwardię królewską, określoną przez Poliajnosa (Podstępy wojenne VIII, 50) jako basilike doryphoriaN.G.L. Hammond: Starożytna Macedonia. Początki, instytucje, dzieje. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1999, s. 262..
Opisując paradę wojsk Antiocha IV pod Dafne Polibiusz mógł do nich nawiązywać wspominając, że „na przedzie szło pięć tysięcy ludzi w sile wieku, w uzbrojeniu na sposób rzymski, w pancerzach łańcuszkowych”. Najprawdopodobniej uczestniczyli we wszystkich ważniejszych bitwach prowadzonych przez królów tej dynastii, dowodząc swej istotnej wartości bojowej.