Cele te starano się osiągnąć poprzez przekazywanie informacji związanych z funkcjonowaniem Kościoła, wpływanie na obsadę stanowisk kościelnych (w tym przeniesienie do innej parafii lub wydalanie z diecezji) i w seminariach duchownych, wywieranie nacisku na udział w wiecach i manifestacjach, przekazywanie materiałów ośmieszających pewnych duchownych, atakowanie słowne duchownych „niewygodnych” dla państwa.
Członkowie Niektórzy księża patrioci to: Ambroży Dykier, Filip Bednorz, Stefan Biskupski, Piotr Chojnacki, Jan Czuj, Eugeniusz Dąbrowski, Józef Gorzelany, Stanisław Huet, Józef Iwanicki, Józef Keller, Aleksy Klawek, Kazimierz Kłósak, Edmund Konarski, Wincenty Kwiatkowski, Kazimierz Lagosz, Antoni Lemparty, Marian Michalski, Stanisław Owczarek, Józef Pastuszka, Wacław Pyszkowski, Wacław Radosz, Stanisław Skurski, Roman Szemraj, Bonifacy Woźny, Mieczysław Żywczyński, Piotr Kotarski.
Księża patrioci byli odznaczani krzyżami Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w pracy społecznej w 1950., 1953..
Zobacz też Pastorzy demokraci Non possumus Eugeniusz Okoń Odnowicielstwo Konstytucja cywilna kleru Bractwo Cyryla i Metodego (Jugosławia) Księża pokoju
Przypisy
Bibliografia
Zdzisław Zblewski, Leksykon PRL-u, Kraków 2000. Artykuł m.in. na temat działalności „księży patriotów”