We wrześniu 1944 rozszerzyła unię ekonomiczną z Luksemburgiem na Holandię. Po zakończeniu II wojny światowej Belgia została jednym z państw sygnatariuszy porozumień międzynarodowych. W 1948 została sygnatariuszem paktu brukselskiego. Trzy lata później przystąpiła do Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. W 1958 roku była jednym z krajów tworzących Europejski Wspólny Rynek (EWG). W 1948 zawarła unię celną, a w 1960 gospodarczą z Holandią i Luksemburgiem (Beneluks). W latach pięćdziesiątych nastąpiło zaognienie stosunków między wspólnotami walońską i flamandzką na tle językowym W latach 1960–1962 niepodległość uzyskały belgijskie kolonie w Afryce. W 1963 wszedł w życie podział Belgii na strefy językowe (flamandzką, walońską i dwujęzyczną Brukselę).
Miały miejsce liczne konflikty między wspólnotami narodowościowymi: walońską (francuskojęzyczną) i flamandzką. W 1963 nastąpił podział Belgii na strefy językowe, natomiast w 1980 r. jej regionalizacja na Flandrię i Walonię (Bruksela dwujęzyczna, status nieustalony). Nowy rząd koalicyjny w celu rozwiązania konfliktu językowego doprowadził do uchwalenia 1970–1971 zmian w konstytucji oraz ustaw dotyczących decentralizacji gospodarczej i kulturalnej, wolności wyboru języka nauczania w Brukseli.