Jednym z głównych propagatorów i popularyzatorów socjobiologii stał się Richard Dawkins. Dziedziną, która wywodzi się z badań socjobiologicznych ludzi, jest memetyka, analizująca ewolucję memów, który to termin został wprowadzony przez Dawkinsa. Powstała ona jako efekt krytyki socjobiologii niepotrafiącej odpowiednio wyjaśniać zagadnień dotyczących świadomości oraz kultury. W Konsiliencji Edward O. Wilson zauważa, że neurobiologiczne podejście do kultury mogłoby wzbogacić semiotykę. Wcześniej z Wilson, uznając część postulatów przedstawianych przez krytyków socjobiologii zgodził się, że nie jest ona w stanie wyjaśnić ludzkiej umysłowości, zaproponował koncepcję koewolucji genetyczno-kulturowej.
Okres wzrostu popularności socjobiologii jako dyscypliny naukowej i jej wpływu na inne pola badawcze przypadł na lata 80. XX wieku, nie obejmując jednak Polski. W Polsce socjobiologicznym aspektem ekologii człowieka zajmował się kierowany przez Jana Strzałkę Zakład Ekologii Populacyjnej Człowieka w utworzonym w 1987 Instytucie Antropologii Wydziału Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.