W 1926 roku wystartował na mistrzostwach świata w Lahti. Zdobył tam brązowy medal w biegu na 30 km, w którym wyprzedzili go jedynie dwaj rodacy: Matti Raivio i Tauno Lappalainen. W swoim drugim występie zajął 9. miejsce w biegu na 50 km. Trzy lata później, podczas mistrzostw świata w Zakopanem zdobył złoty medal w biegu na 18 km, a na dystansie 50 km uplasował się na drugiej pozycji, za swoim rodakiem Anselmem Knuuttilą. Mistrzostwa świata w Oslo był pierwszymi i jedynymi, z których nie przywiózł żadnego medalu. Zajął tam bowiem piąte miejsce w biegu na 18 km, a na dystansie 50 km był szósty. Startował także na mistrzostwach świata w Innsbrucku, gdzie wywalczył złoto w biegu na 50 km, a w biegu na 18 km zajął czwarte miejsce, ulegając innemu reprezentantowi Finlandii Väinö Liikkanenowi w walce o brązowy medal. Mistrzostwa świata w Sollefteå były ostatnimi w jego karierze. Wspólnie z Sulo Nurmelą, Klaesem Karppinenem i Marttim Lappalainenem zdobył złoty medal w sztafecie 4 × 10 km. Wywalczył także srebrny medal w biegu na 18 km, w którym lepszy był tylko jego kolega z reprezentacji Sulo Nurmela.
Ponadto Saarinen był dwukrotnie mistrzem Finlandii w biegu na 50 km: w 1930 i 1931 roku.