Mimo tych niedogodności placówkę w Antoniówce, za pośrednictwem arcybiskupa Bilczewskiego, zdecydowali się objąć polscy pallotyni. Ks. Alojzy Majewski i ks. Alojzy Hübner pracowali nad zorganizowaniem pierwszych placówek pallotyńskich na ziemiach polskich i wobec braku większych środków finansowych przyjęli propozycję Trzopińskiego. Osiedlili się w Antoniówce w listopadzie 1907, a jednym z pierwszych kandydatów na braci był parafianin z Kochawiny Stanisław Misiek. Jak wynika ze wspomnień Majewskiego, w sprawie osiedlenia się księży doszło do szeregu nieporozumień: pallotyni liczyli na przejęcie w przyszłości opieki nad sanktuarium kochawińskim, a w samej Kochawinie na zbudowanie dużego domu Stowarzyszenia, podczas gdy proboszczowi zależało raczej na osadzeniu ich na stałe w Antoniówce. Przeprowadzona została także niekorzystna dla przybyłych księży transakcja sprzedaży ziemi w Antoniówce. Ostatecznie, wobec narastających konfliktów z proboszczem (którym nie zaradziła wizyta generała pallotynów Karla Gisslera), ks. Majewski zdecydował się poszukiwać innego miejsca na dom pallotynów i nowicjat. W 1913 nastąpiły przenosiny do Bochni;