– wobec szykan francuskich władz – przeniósł się do narodowo socjalistycznej III Rzeszy.
W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Przebywał w Rzymie, a następnie w Sofii. Do 1943 r. bezskutecznie próbował wznowić działalność RNSUW. Poparł rosyjski ruch wyzwoleńczy kierowany przez gen. Andrieja Własowa. 17 grudnia 1944 r. został dokooptowany do Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Pod koniec wojny objął dowodzenie samodzielnej brygady kozackiej, formowanej w rejonie Salzburga, która weszła w skład Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR, ale został aresztowany przez aliantów i przesiedział do 1947 r. w więzieniu. Po wyjściu na wolność zamieszkał w Niemczech Zachodnich. Podobnie jak przed wojną, zaangażował się w działalność antysowiecką. W 1948 r. opublikował książkę pt. Drozdowcy w ognie (Дроздовцы в огне), stanowiącą jego bardzo osobiste wspomnienia z okresu wojny domowej w Rosji. W sierpniu 1950 r. w Monachium zorganizował zjazd weteranów Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), na którym powołano Komitet Zjednoczonych Własowców. Redagował jego organ prasowy „Dobrowoliec”. Zmarł w nocy z 19 na 20 sierpnia 1957 r., po czym pochowano go pod Paryżem na rosyjskim cmentarzu.