Czerwonym atramentem pisarz kaligrafował wszystkie duże litery oraz swoje komentarze o charakterze alegorycznym i historycznym, zawierające również wskazówki dotyczące sposobu odmawiania psalmu oraz związek treści psalmu z życiem króla Dawida. Jest to pierwszy polski psałterz opatrzony komentarzem.
Kodeks ten był prawdopodobnie przeznaczony dla osoby świeckiej lub duchownego świeckiego. Wynika to z układu psalmów, które podobnie jak w brewiarzach zostały ułożone według dni tygodnia i pory dnia (jutrznia, pryma, tercja, sexta, nona, nieszpory). Na podstawie badań nad tekstem Psałterza puławskiego wysnuto hipotezę, że ten rękopis jest kopią starszego kodeksu, który posłużył za źródło polskiego tekstu Psałterza floriańskiego. Różnica między zabytkami dotyczy głównie innego podziału psalmów. Aleksander Brückner uważał, że Psałterz puławski zawiera tekst bardziej archaiczny niż Psałterz floriański, choć zapisany nowszym stylem kaligrafii. Różnica ta wynika z własnej inwencji i upodobań kopistów obu psałterzy.
Wartość literacka Psałterz jest zabytkiem pisowni złożonej II stopnia – pojawiają się dwuznaki (np.