Metoda Lehnert-Schroth - metoda fizjoterapii stosowana w leczeniu skrzywień kręgosłupa, opracowana w 1910 roku przez Katherinę Schroth i rozwinięta przez jej córkę Christę Lehnert-Schroth.

Jest to ortopedyczno-oddechowy system polegający na stosowaniu ćwiczeń w trzech płaszczyznach: czołowej, strzałkowej i poprzecznej. W korekcji skolioz, kifoskolioz i lordoskolioz wykonuje się ćwiczenia asymetryczne, a w korekcji odchyleń w płaszczyźnie strzałkowej (kifoza, lordoza) - symetryczne. Ćwiczenia powinny być wykonywane systematycznie i z dużą intensywnością. Skuteczne są nawet u ludzi dorosłych. Założenia metody W metodzie Lehnert-Schroth postawę ciała rozpatruje się jako układ 3 równoległych prostokątów, ułożonych jeden na drugim. Pierwszy z prostokątów obejmuje miednicę, odcinek lędźwiowy kręgosłupa oraz podbrzusze po pępek i dolne żebra. Drugi obejmuje górną część brzucha i klatkę piersiową. Jego dolną granicę określa 12. kręg piersiowy, a górną 3. kręg piersiowy. Trzeci z prostokątów ograniczony jest obrysem kończyn i barków. Przy prawidłowej postawie ciała, w widoku z boku, wskutek fizjologicznych krzywizn kręgosłupa prostokąty te przedstawiają się jako trapezy.