Barycza, Jan z Wiślicy, który w roku 1506 otrzymał w Krakowie stopień bakałarza, a w roku 1520 magistra nauk wyzwolonych oraz wykładał jako extraneus w latach 1510-1512, jest innym Janem z Wiślicy; natomiast Karol Mecherzyński i Jan Smereka utożsamiają go z poetą.
Twórczość W 1516 roku wydał u Jana Hallera w Krakowie epopeję Bellum Prutenum (pol. Wojna pruska), w 3 księgach, utrzymaną w duchu odrodzenia, w której sławił dynastię Jagiellonów. Wprowadził do poezji tematykę narodową. Bellum Prutenum, Kraków 1516, drukarnia J. Haller (poprzedzone przedmową w formie listu do Pawła z Krosna); wyd. następne: J. Smereka, Lwów 1933, Zbiór Pisarzy Polsko-łacińskich, t. 3; przekł.: K. Mecherzyński, fragm. w rozprawie: "Jana z Wiślicy Wojna pruska", Rozprawy AU Wydział Filologiczny, t. 8 (1880); tłum. księgi 2 przedr. W. Kłosowski, Kraków 1910; J. Smereka, fragm. w artykule: "Najstarsi polscy poeci łacińscy w dobie humanizmu", Przegląd Humanistyczny 1931; J. Smereka całość pt. "Wojna pruska", Lwów 1932, Zbiór Pisarzy Polsko-łacińskich, t. 1; fragmenty przedr.: S. Łempicki Słowo o Grunwaldzie, Kraków 1945; M. Plezia "Najstarsza poezja polsko-łacińska (do połowy XVI wieku), Wrocław 1952, Biblioteka Narodowa, seria I, nr 141;