mały|Grób Zenona Przesmyckiego na cmentarzu Powązkowskim przed renowacją.|240x240px Zenon Franciszek Przesmycki ps.: „Miriam”, „Jan Żagiel", „Epsilon" (ur. 22 grudnia 1861 w Radzyniu Podlaskim, zm. 17 października 1944 w Warszawie) – polski poeta i tłumacz, przedstawiciel parnasizmu, krytyk literacki i artystyczny okresu Młodej Polski, odkrywca i wydawca twórczości Cypriana Kamila Norwida.
Życiorys Syn inżyniera drogowego Tomasza Szymona i Marii z domu Przanowskiej, która pochodziła z rodziny ziemiańskiej, pieczętującej się herbem Paprzyca. Kształcił się w renomowanym IV Państwowym Gimnazjum w Warszawie, a po ukończeniu szkoły średniej, uczęszczał na studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1886 uzyskał tam tytuł „kandydata prawa". Ponadto w latach 1890–1894 studiował filozofię w Wiedniu. W latach 80. XIX w. występował jako poeta, krytyk i tłumacz m.in. na łamach czasopism „Ateneum”, „Kłosy”, „Głos”, „Bluszcz” czy „Tygodnik Ilustrowany”. Od 1887 przez kilkanaście miesięcy był redaktorem naczelnym warszawskiego „Życia”, sztandarowego pisma Młodej Polski. Poza walorami o charakterze artystycznym, pismo to posiadało duże znaczenie dla ratowania kultury polskiej w czasie rusyfikacji Królestwa Polskiego. Od 1897 był redaktorem nowopowstałego „Przeglądu Filozoficznego”.